Powyższa historia jest odpowiedzią na pytanie o to, jak zmienia się sposób zdobywania wiedzy przez konsumentów. W dobie szumu informacyjnego w cenie są proste i szybkie sposoby pozyskiwania informacji. Przeciętny użytkownik podczas przeglądania sieci równocześnie słucha muzyki, czatuje na Facebooku, rozmawia przez telefon czy nawet ogląda telewizję. Wraz ze wzrostem równolegle wykonywanych aktywności maleją szanse na przeczytanie tekstu ze zrozumieniem i na zapamiętanie znalezionych informacji. Kluczem do zdobycia uwagi odbiorców naszych przekazów jest przebicie się przez clutter informacyjny poprzez maksymalne zaangażowanie ich zmysłów do odbierania informacji. Ten warunek w 100% spełniają treści wideo. Potwierdza to zachowanie amerykańskich menedżerów, wśród których aż 60% przyznaje się do oglądania filmów wideo on-line przed przeczytaniem artykułu na ten sam temat.

Zmiany technologiczne, zmiany społeczne

Dzięki zwiększającej się z roku na rok przepustowości łączy internetowych popularność wideo on-line rośnie. Według badań Gemiusa z marca 2011 r. 95% polskich użytkowników sieci ogląda video online (w porównaniu z 70% dwa lata temu). Użytkownicy oglądają głównie treści rozrywkowe – filmy, teledyski, programy telewizyjne (66%), materiały informacyjne (60%), materiały edukacyjne (44%), w dalszej kolejności informacje kulturalne, filmy hobbystyczne, instruktażowe, zawodowe. W każdej z tych kategorii rok do roku odnotowane zostały kilku- lub kilkunastoprocentowe wzrosty wartości. W kolejnych latach wraz ze zwiększającym się zasięgiem treści wideo należy spodziewać się dalszego nasilenia tych trendów.

Warto podkreślić, że wzrost konsumpcji treści wideo nie byłby możliwy bez dynamicznego rozwoju serwisów społecznościowych. W okresie od 2006 do 2011 r. niemal trzykrotnie (z 33 do 71%) wzrósł odsetek użytkowników dzielących się ze znajomymi filmami wideo przez social media. Łatwość współdzielenia jest podawana jako jedna z najważniejszych przyczyn oglądania wideo w sieci.

Do wzrostu popularności tego narzędzia dokłada się także rozwój rynku smartphone’ów i tabletów, które pozwalają ich właścicielom korzystać z Internetu w dowolnym miejscu. Co istotne, ze względu na rozmiar ekranów znacznie wygodniej jest na nich oglądać filmy wideo niż czytać dłuższe teksty. Ponadto właściciele smartphone’ów sami stają się producentami treści, przygotowując zdjęcia i filmy oraz umieszczając je w sieci. Rozwój mobilnego wideo będzie trwał, prognozy dotyczące sprzedaży tego typu urządzeń są bardzo optymistyczne – w 2012 r. przewiduje się w Polsce sprzedaż ponad 11,5 mln aparatów, z których prawie połowę stanowić będą smartphone’y. To ponad 2 mln sztuk więcej niż wyniosła sprzedaż w roku 2011.

To trafna uwaga, która określa zdobywanie przez nas wiadomości związanych ze zdarzeniami politycznymi lub społecznymi w Polsce czy na świecie.

Aktualne informacje docierają do nas przez gazety, radio, telewizję i internet, rzadko mamy przecież okazję uczestniczyć bezpośrednio w sytuacjach rozgrywających się na szczeblu państwowym czy międzynarodowym.

To, czego się dowiemy, zależy więc od reporterów, szerzej – od redakcji która, przygotowując serwis informacyjny, wybiera nie tylko tematy do omówienia ale i sposób ich przedstawienia. Dobór newsów i ich liczba to właśnie agenda setting, dzięki której media kierują uwagę odbiorców na określone zagadnienia. Nieprawdą jest, że media mówią nam, jak mamy myśleć, ale poprzez poruszanie określonych zagadnień sugerują, o czym mamy myśleć. W budowaniu oferty informacyjnej ważna okazuje się także kolejność prezentowanych informacji: to, czy news został opublikowany na „jedynce” czy na czwartej stronie gazety, ukazał się drobnym drukiem czy dużą czcionką, na stronie głównej czy na kolejnej podstronie serwisu. Rangę newsa określa więc miejsce jego publikacji w mediach. Jako, że mnóstwo tematów przyciąga każdego dnia uwagę dziennikarzy, a tylko nieliczne wątki są podejmowane i omawiane, to wybory redakcji określają niejako wagę wydarzeń.

Obecnie medialne agenda setting ulega zatarciu, gdyż w coraz większym stopniu źródłem informacji dla opinii publicznej stają się social media. Różnorodność podejmowanych tematów, szerokie spektrum przedstawianych opinii powodują, że poznajemy zagadnienia z perspektywy wielu niezależnych od siebie internautów. Możemy także samodzielnie dobierać kwestie, z którymi chcemy się zapoznać. Co prawda wymaga to od nas wysiłku wyszukania takich blogów, forów, na których znajdują się interesujące nas wiadomości, ale to raczej niezbyt duża cena  za możliwość poznania rozmaitych opinii na określony temat.

Nieograniczony dostęp do informacji wiąże się z korzyściami, których nie sposób przecenić, rodzi też jednak pewne problemy. W internecie pojawiają się relacje albo wiadomości niepotwierdzone lub uproszczone do tego stopnia, że tracą swój pierwotny sens, a często po prostu błędne. Bywa, że w jednym artykule czy notce uważny czytelnik może znaleźć konkretne dane, np. liczbowe, które są ze sobą sprzeczne. Nawet osobom na bieżąco śledzącym wydarzenia nieraz trudno się zorientować w tym gąszczu prawdziwych i sfabrykowanych sensacji, spekulacji i faktów, sprawdzonych informacji i błędów wynikających z pośpiechu lub niewiedzy.

Co zatem zrobić w sytuacji szumu informacyjnego? Czym się kierować, gdy do wyboru mamy różne wersje wydarzeń, liczne opinie, uwagi, komentarze? Wyjściem jest powrót do źródeł, czyli… zdanie się na opinię dziennikarza, eksperta z danej dziedziny, który w sposób profesjonalny przedstawi nam określone zagadnienie. Zarówno w telewizji, radiu i prasie, jak i w internecie można znaleźć osoby, które chętnie dzielą się swoją wiedzą i – co ważne – robią to rzetelnie.

Można pokusić się o stwierdzenie, że w dobie przesytu informacyjnego siła mediów tradycyjnych tkwi właśnie w autorytecie i wiedzy. Może więc podczas budowania swojego agenda setting warto odnieść się zarówno do mediów tradycyjnych, jak i social media?

Myślę, że podstawowym problemem jest w tej sytuacji totalne niezrozumienie pojęcia public relations. Fakt, definicji zagadnienia jest mnóstwo, prawdopodobnie tyle, ilu jest samych piarowców, ale co do podstaw, każda z nich mówi o tym, że PR to dwustronne komunikowanie, wzajemne zrozumienie, przekazywanie informacji. Natomiast obecnie, w powszechnym odczuciu, działaniami public relations są spektakularne oświadczenie polityków, oryginalny krawat czy gadżety wykorzystywane do rozmowy z wyborcami.

Zastanawiając się nad faktycznym stanem politycznego PR należałoby raczej załamać ręce nad jego efektami. W jaki sposób komunikowana jest reforma OFE? Kto z nas słyszał pozytywne komunikaty dot. 6-latków w szkole podstawowej? Kto z nas zna strategię działania rządu, przygotowaną przez ministra Boniego? Przecież gdyby było tak dobrze z rządowym PR, wyborcy mieliby mnóstwo argumentów mówiących o słusznych działaniach koalicji. Faktem jest, że media wolą spektakularne zdania, małe show, które dobrze się sprzedaje, ale właśnie sztuką skutecznego PR jest pokazanie tematów trudnych, czasem nudnych w taki sposób, aby media chciały temat pokazać.

Jakże więc mówić o skutecznym PR rządu, gdy brakuje komunikacji?

W czasie pierwszego dnia odbyła sie promocja najnowszego numeru „CEJC” Fall 2010 pod tytułem „Development of Agenda Setting Theory and Research. Between West and East”.

Spotkanie w Lublinie obejmowało rozmowy na szereg tematów- roli mediów publicznych, odpowiedzialności i przejrzystości mediów w Europie, a poszczególne panele dotyczyły m.in. dziennikarstwa obywatelskiego w Internecie, nowych mediów w komunikacji społecznej czy internetowych narzędzi w public relations.

Kolejny Kongres odbędzie się w Krakowie i potrwa od 15 do 17 września 2013 roku.

Badania przeprowadzone przez D-Think Technology z października 2009 r. pokazują, że polscy internauci raczej umiarkowanie angażują się politykę  w sieci. Jak pokazują wyniki, jedynie 4% osób komentuje artykuły dot. polityki, a 2% osób napisało maila do polityka. Za to aż 92% internautów w żaden sposób nie  angażuje się w sieci w politykę.

Jak to wygląda w USA? Kampania Baracka Obamy stawiana jest za wzór wykorzystania Internetu do promocji politycznej. Ale tam ponad 46% Amerykanów szuka informacji o polityce właśnie w sieci, w rola tego kanału rośnie bardzo szybko. Myślę, że taką samą sytuację będziemy mogli zaobserwować w Polsce, ale na to musimy poczekać co najmniej do kolejnych wyborów prezydenckich.

W moim odczuciu prasa drukowana stanie się towarem luksusowym, a jej zakup będzie oznaką przynależności do klubu ludzi inteligentnych. Kto z nas nie chce się do niego zaliczać?

Przyznać należy, że hipoteza porządku dnia nie uwzględnia opinii publicznej w zakresie jej potrzeb informacyjnych. Oznacza to, że odbiorcy dostosowują się do przekazu, który jest im podawany bez określenia swoich potrzeb w tym zakresie. Jednak wolny rynek informacji nie mógłby przetrwać w takim kształcie ze względu na jednostronność komunikacji. Współczesne media są zmuszone do by, choćby w niewielkim stopniu, dostosowywać przekaz do żądań publiczności (Goban- Klas 1978).

Dlatego też podejmowanie decyzji wyborczej jest związane nie tylko z informacjami czerpanymi z mediów masowych starego typu. Niebagatelną rolę w komunikacji politycznej odgrywają również nowe media, ze szczególnym uwzględnieniem Internetu, gdzie członkowie opinii publicznej mogą poruszać tematy ich interesujące, a nawet inspirować tradycyjne media do zainteresowania się określonym problemem, przedstawionym w sieci.

„Development of Agenda-Setting Theory and Research. Between West and East” odbędzie się na terenie Uniwersytetu Wrocławskiego w dniach 22- 24 listopada. Dokładny program zostanie przedstawiony po zaakceptowaniu przez organizatorów propozycji tematów wystąpień prelegentów.

Spotkanie z jednym z autorów teorii agenda setting może być szansą na ciekawą dyskusję nt. jej aktualności w dobie web2.0.

Czy nie jest tak, że wielość nadawców komunikatów, z pominięciem mediów mainstreamowych, zmienia public agendę? Uproszczając, każdy z blogerów, uczestników blip.pl czy twittera ma wpływ na to, o czym się mówi. Ponadto publikując informację, która wzbudzi zainteresowanie telewizji czy jednego z największych portali, bloger ingeruje w agenda setting mediów i staje się głównym nadawcą informacji burząc zastany porządek. Tyle, że bardzo rzadko jest tak, by notka na blogu lub twiterze stała się newsem dnia, są to raczej informacje przeznaczone dla najbliższych. Ale przecież opinię publiczną tworzą jednostki…
Dyskusja na konferencji będzie na pewno bardzo ciekawa.